Het IKON programma De Andere Wereld van Zondagmorgen dreigt na 34 jaar van Radio 1 te verdwijnen. Dus is er een aantal weken geleden een virtuele handtekeningenactie gestart op - u raadt het al - www.deanderewereldmoetblijven.nl. Mijn naam staat er niet onder en ik ga hem er ook niet onder zetten. Het is triest voor de makers dat het programma weg moet want het wordt degelijk en betrokken gemaakt. Het kent een vast schema, dat niet voor verrassingen zorgt, men werkt uitgebreid met verslaggevers die ver buiten het Hilversumse kijken en altijd wordt het programma afgesloten met de prettige prikkeling van André Manuel, chroniqeur van onze tijd. Best een goed programma dus, al luister ik er zelden of nooit naar op het tijdstip dat het wordt uitgezonden, doodeenvoudig omdat de zondag voor mij de enige dag is om de wereld niet om zeven uur al het huis binnen te laten denderen.
Maar betekent dit dat De Andere Wereld moet blijven? Ook na 34 jaar? Het heeft iets van een behoudzucht die de IKON vroeger vreemd was, toen men als splinteromroep the pain in the ass van de publieke opinie vormde. De programma's schockeerden soms, homoseksualiteit werd bespreekbaar gemaakt, Wim Nijman liet mensen openlijk over hun gevoelens praten in de 'Geloof, Hoop en Liefde Show' en de documentaire 'Dood op verzoek' bracht het maatschappelijk debat over euthanasie tot stand. De omroep liep voor de troepen uit, kende niets van gebaande paden en toonde moed en lef. Bij deze omroep hoort geen de-andere-wereld-moet-blijven-actie, maar creativiteit om in te spelen op een razendsnel veranderend medialandschap. Talent om dit vorm te geven is er in dit land meer dan genoeg, maar dat gedijt nu eenmaal niet in een conservatief en conserverend klimaat. De IKON moet dit als geen ander weten, als ze hun eigen geschiedenis nog eens onder ogen willen zien tenminste.