Lazarus 06/06

'Ik ga nu hoor jongen', zegt een oude vrouw tegen haar zoon. 'Ik ga nu.' 'Ja', zegt de zoon en vertelt met zijn ogen dat hij niet wil dat ze gaat. 'Maar voordat ik ga, gaan we dansen', zegt de vrouw. 'Ja', zegt de zoon en hij pakt haar onhandig vast. Ze dansen breekbaar. Er klinkt even muziek. 'Dan ga ik nu'. zegt de vrouw opnieuw en doet haar ochtendjas uit. Met haar zwarte nachtpon loopt ze langzaam van het toneel. Ze gaat en gaat dood. Dat kan ze nu. Haar zoon, die op straat leeft heeft onderdak gekregen. Hij is geholpen door een man die voor niets wil deugen en zijn gezin heeft verlaten. Hij heeft de zoon meegesleept langs instanties om hem aan een nieuw indentiteitsbewijs te helpen. De man heeft door zijn hulp een gevoel van eigenwaarde gekregen. Voor het eerst in zijn leven. foto: Bram Jonkerfoto: Bram Jonker

Ik zit tussen het publiek en kijk naar Lazarus, een voorstelling van de Joseph Wresinski Cultuurstichting. Ex-daklozen spelen hun eigen leven. Weken geleden heb ik al een uitnodiging gekregen en weken geleden ook heb ik besloten te gaan kijken. Maar vlak voor de voorstelling huiver ik. Wat ga ik vanavond zien? Wil ik wel naar dit leven kijken? Ik ben bang voyeur te worden in plaats van toeschouwer. Ik ben bang naar mensen te gaan kijken, die meer op zichzelf zullen lijken dan op de rol die ze spelen. En ik, ik zal het ongegeneerd waarnemen, me er ongemakkelijk bij voelen en het afkeuren misschien.

De omgebouwde kerkzaal van 'De Open Hof' in Deventer zit meer dan vol. Stoelen worden bijgesleept. De voorstelling begint. En dan gebeurt er iets moois. Ik kijk naar krachtige mensen, die boven zichzelf uitspelen. Ik kijk naar mensen die een strijd voeren tegen regels en bureaucratie. Ik kijk naar mensen die strijden tegen zichzelf en tegen het beeld dat anderen van hen hebben. Ik kijk naar mensen die prachtig kunnen zingen. Maar vooral kijk ik naar mensen die mij in het hart raken.
Na de voorstelling gaan we met de acteurs in gesprek en mijn bewondering wordt alleen maar groter. Ik weet niet precies waarom. Misschien wel omdat kwetsbaarheid en kracht zo heel dicht bij elkaar liggen.

Meer info over de voorstelling 'Lazarus' www.wresinskicultuur.nl