Waarom zou je normaal willen zijn? is de vraag die de film Yo tambien, (Ik ook.) stelt. De film gaat over Daniel, een man van 34 uit Sevilla, die als eerste Europeaan met het syndroom van Down een universitaire graad haalt. Hij krijgt een baan bij een overheidsinstelling waar hij kennismaakt met Laura, een collega. Ze raken bevriend en hun vriendschap trekt al snel de aandacht van de overige collega's en van de familie van Daniel. De relatie wordt voor Laura problematisch wanneer Daniel verliefd op haar wordt. Bij Daniel vindt ze een vriendschap en liefde die ze in haar leven nog nooit heeft ontmoet. Dit is in het kort de synopsis van een film die stevig te denken geeft. Doordat Daniel de 'normale' wereld betreedt waar mensen met een syndroom van Down tot dusver niet kwamen, komen bestaande waarden onder kritiek te staan. Waarom mag hij wel aan het arbeidsleven deelnemen en geen relatie aangaan met iemand in het bezit van 46 chromosomen? Een simpel antwoord daarop is niet te geven. Het leven van Daniel zelf is, zoals ieders leven, verstrengeld in belangen. Een moeder die hem gepushed heeft door te leren en 'normaal te worden', omdat zij zich in wezen schaamt voor haar zoon. Daniel zelf die, ambitie-gedreven, ook in de liefde het hoogste wil bereiken en Laura die voor het eerst in haar leven voelt dat zij zich aan iemand wil binden. Als Daniel en Laura voor een Middeleeuws schilderij staan waar de goede mensen naar de hemel gaan en de slechten naar de hel, komen ze tot de conclusie dat ook de religie hen niet kan helpen. De kerk geeft algemene antwoorden die niet meer passen bij de dilemma's van het individu, dat zich op alle terreinen van het leven emancipeert en voortdurend de intermenselijke verhoudingen bevraagt en bijstelt. Een complex proces dat door de kerk niet wordt herkend.
De film schetst in dit ene fragment het Spaanse conservatieve katholicisme, waar het seculiere intellectuele milieu mee afrekent. Maar, anders dan de katholieke kerk vaak wil doen geloven, leidt dit niet tot een wereld waarin men van 'God los is'. Met liefde en toewijding wordt er gezocht naar een manier waarop het goed is te leven.
De Spaanse actrice Lula Dueñas (Laura)speelt prachtig. De film is grotendeels handheld gedraaid en geeft je als toeschouwer het gevoel een toevallige passant te zijn. Schijn bedriegt, het is een uitgekiend scenario waarin je wordt meegezogen en die je de bioscoop doet verlaten met de vraag: 'Wat is nu eigenlijk normaal?'. Een aanrader!
