Zaterdagavond 22.06u. Ik haal een drankje bij de kiosk in de stationshal van Amersfoort. Mijn overstaptrein naar Enschede heeft vijf minuten vertraging. Genoeg tijd om wat te halen. Als ik terugkom is het perron leeg en de trein weg. Geen vertraging al geeft het bord wat anders aan. Geen nood, met een klein half uur komt er een volgende trein. Ik sta bijna alleen op het perron. Dan begint het te waaien. Dan begint het zo hard te waaien dat het eng wordt. Dan begint de wind te beuken. Dan vallen er harde donderslagen. Dan stort het water met oorverdovend geraas op het perrondak. Dan rijdt de trein van 22.37 niet meer. Dan wordt om 22.50 duidelijk dat om 23.07 de trein ook niet zal rijden. Dan verschijnt om 23.10 de melding op het omroepbericht te letten. Dan volgt de melding: door extreme weersomstandigheden is er momenteel geen treinverkeer mogelijk van en naar Amersfoort. Dan weet ik nog niet dat ik deze melding de drie uur die daarop volgen om de vijf minuten zal moeten aanhoren. Dan dringt tot me door dat de zin 'excuses voor het ongemak' voor het eerst door NS niet wordt uitgeproken. Dan begeef ik me naar boven om een plek te zoeken in de stationshal. Dan word ik het me na een uur duidelijk dat de NS geen enkele, maar ook geen enkele moeite doet om ons hier vandaan te krijgen. Dan vestig ik mijn hoop op een service en veiligheidsmedewerker, (leuke Marokkaan) die zegt dat er bussen in aantocht zijn. Dan wacht ik nog eens drie kwartier want het loopt nu tegen tweeën. Dan gaan de eerste mensen op zelfgemaakte matrasjes van Metrokrantjes op de grond proberen te slapen. Dan spreek ik een andere medewerker aan, die mij verzekert dat er geen bussen komen, waar moeten ze die vandaan halen meneer? Midden in de nacht! Dan biedt hij mij het perspectief op de grond maar een plekje te zoeken om te slapen. Dan vraag ik mij af in wat voor land ik hier leef. Dan stel ik mij een laatste vraag hoe het wachten op godotkan dat een bedrijf dat reizigers vervoert, zo duidelijk laat blijken geen enkele interesse in de reiziger te hebben. Dan trek ik een laatste conclusie dat het waarschijnlijk beleid is van NS om maar zo lang mogelijk niets te doen en te hopen dat mensen van zelf vertrekken. Dan geef ik mij gewonnen en loop naar een taxi, die mij voor 150 euro naar Deventer brengt. Dan neem ik een ernstig besluit. Ik ga een auto kopen. Ik ga me niet langer laten vervoeren door een bedrijf dat de zaken zó slecht op orde heeft. Dan wordt het drie uur en leg ik mijn hoofd op een kussen. Dan slaap ik.