Majesteit!

Misschien slaat de totale vervreemding wel bij u toe, nu na een periode van meer dan dertig jaar regeren de politiek u vooral waardeert als lintenknipster. En wellicht vraagt u zich ook af waarom dames en heren politici menen zonder u toe te kunnen, nadat vorig jaar de formatie verzandde in een zielig staaltje Haags gekuip en weinigen zich, bezeten en machtsgeil, iets aan de regels van het spel gelegen lieten liggen. Ook ik vraag me af waarom het zo belangrijk is over uw rol na te denken, in tijden dat echt grote kwesties dit land teisteren. Maar majesteit vannacht schoot het mij te binnen. Al deze pogingen uw macht in te perken zijn niets anders dan een groots compliment voor de manier waarop u dit land kundig en wijs hebt geleid. De politici zijn daar bang voor majesteit, ze denken u niet meer te kunnen tegenspreken en steken flets af in uw nabijheid. Ze vrezen uw staat van dienst en dossierkennis. Maar ze vrezen ook het volk vanwege uw populariteit. Daarom komen ze met een lafhartige oplossing; ze willen u alleen nog maar ceremonieel. Ik zou dat weigeren majesteit, maar dat is natuurlijk geheel aan u. Ik heb nog wel een vraag. Zou u – bij uitzondering – in de komende Kersttoespraak een hartgrondig pleidooi voor de Republiek willen houden? En daarmee de hele Haagse arena opnieuw leren wat lef en moed inhoudt?